"Zaman; beni, bizi, onları, acılarımı, kederlerimi, sevinçlerimi kurutur. Seninkileri ve onlarınkileri de. Biz bizi sularız gözyaşlarımızla, yeşertiriz onları. Bir iki damla can suyu herşeyi geri getirir. Zamanı, mekanı, olayları... Bizde bizden parçalar götürüp getirmeye devam eder. Hiç yılmaz hep aynı oyunu prova eder, sahnelemeye vakit bulamadan bitip gideriz. Varlığımız yoklukla tanışır, sonsuzluğa ulaşır. Parçalanırız, kalbimiz kendi sesiyle irkilir, tereddüt eder, şaşırır. Düşüncelerle buluşmak ilk defa mantığa sarılmak ister. Sonra yine bildiğini okur, kanat açar, süzülür... Çok sürmez konar bir dala, sonsuz sessizliği tadar, zerrede cismini cisminde sonsuzluğu bulur. Susmak düşmüştür ona, yaşananların gerçeküstülüğüne tebessüm edip gerçekle tanışıklık etmiş boyun eğmiştir."
