biz hep böyle miydik?

Hep böyle parça pinçik miydik biz? Hep böyleydik de ezilen, ötekileşen bir omuz bulup sakinliyor muydu, herkes mağduriyetini alıp ortak noktalardan o çeşitlilikte bir noktada yer buluyor muydu kendine? Ve kitleler birbirine hem yakınıp ağlayacak omuz hem de siper olabiliyor muydu? 

Neden böyle parça pinçik olduk biz, neden herkes birbirinden korkar oldu? Halk, ayrışmak yerine birleşmiyor muydu yıllarca, her maçta her yarışta her bayramda her yeni yılda? Farklı şeylerden umut besleyip ayni şeylere sövmüyor muydu on yıllarca?

Aşağılanan ve aşağılayan arasında, zenginle fakirin ve alimle cahilin arasında milyonlar yok muydu gülüp geçecek, geçiştirecek? Makul kelimesini unutalı ne çok zaman oldu. Yıllardır bir hapishane deneyini tecrübeliyoruz sanki. Herkes rolüne adapte olmuş, perçinliyor güdülerini. Bazen 90’lara 80’lere ve daha da öncelerine atıf yapılıyor, biz bugünlere nasıl atıflar yapacağız acaba?

Yıllar geçecek ve herkesin refah ve özgür olduğu bir dünyaya erecek miyiz?

...Bebek kapı-Güney meydan...

Her mevsim başka güzel, gecesinde akşamında sabahında..

Ateş böcekleriyle eylüle çalan yaz akşamında, yada erguvan kokulu ışıl ışıl baharında.. Islak bazen puslu, yada tatlı bi kahverengi tonu sevgilinin tebessümünde. Şimdi sen yürür geçersin, o bi gün hayatından geçer. Gider. Bir dost bahsinde anarsın, ararsın, daralırsın. Yılları sıralarsın aklında da hesabın ucunu kaçırırsın...

Çok mu geç oldu? Uyanalım o zaman.

Ölüm.

Bir gün sonrası yok, bir saat sonrası, belki bir dakika. 

Gitmek,
Hayallerden, planlardan, gözlerden..

Havalardan mıdır bilemiyorum, çokça düşünüyorum ölümü.

Ne çok hayal var henüz kurgulanmamış, yapacak ne çok şey var, atılacak adım, gidecek uzak, yaslanacak omuz. Bir gün tatlı bir gülümsemeyle ayrılıp, bir damla gözyaşı oluvermek ertesi güne. Ne kadar acı.

Korkuyor muyum?

Önceleri sadece, hayatımdakileri kaybetmekten korkardım. Şimdiyse hayatımı. Bazen düşünüyorum da, çok hayale dahil olmuşum, çok söz vermişim, çok yola girmişim.

Bir düşünce. Elini tuttuğum onca insan, ellerine bakıp ağlayacak arkamdan. Ağlamayacak mı? Belki.

Ne değişti, dünden bugüne? Benim için eğer varsa bir yarın, daha neler değişecek? Büyüyor muyum peki, bu mu çıkarmam gereken sonuç? Büyüseydim hazmetmem kolay olurdu. Halbuki gittikçe zorlaşıyor. Etrafımdaki herşey aynıysa, aynıysa düzen, aynıysa insanlar, aynıysa kahramanlar ve zorbalar... Ne değişti?

Neye bağlandım bu kadar? Ölüm diyordum, bir dakika sonrasındaki yokluk diyordum. Ne kadar zor böylesini düşünmek. Hayır, hayır. Gitmek.

Öylece, sessizce. Bütün hayallerden sıyrılıp, hayatlardan, planlardan...

Püff.

Bütün kadınların kafası karışık mıdır?

Ece Temelkuran'ın bir yazısı... İçimden geçenleri dillendirmiş. Birilerinin benle aynı şeyi düşünüyor olduğunu bilmek bu sefer bana hayat neşesi, umudu aşılamadı. Yorgun muyum artık, bir şeylerden sebep?

"Bütün Çocuklar, bir kez olsun, anne ve babalarını cezalandırmak için ölmeyi düşünmüştür mutlaka.
Ve nedense hep ağlamışlardır düşün sonunda.
Belki bu öykü de bir cezalandırma.
Ağlama?
Bunları oku. denize karşı bir sigara yak. tek şekerli, demli bir çay koy masaya, çok neşeli bir müzik çalsın mutlaka, kapat gözlerini, gülümse, çünkü…
BÜTÜN KADINLARIN KAFASI KARIŞIKTIR, çünkü…
bir gün bir anda, bazı kızgınlıklarını unuttuğunun farkına varacaksın, artık pek düşünmediğini, çünkü artık bildiğini anlayıp, ellerini bir klarnet taksimi gibi uzatacaksın, hâlâ kafan karışık olacak, ama artık bunu seveceksin, sevmelisin de.
KADINSIN…
… BİR ÇİÇEĞİN YANINDAN GEÇER GİBİ YAŞAMALIYIZ ASLINDA."

..okumak..

Nedir bir romanda insanın gözyaşlarını çağıran şey?

Beynimin içini kaplayan renkleri mi yazarın her anlattığı detayın?

Fark etmeden o romandaki biri olmayı kabul edişim mi?

Yoksa düşüncelerini okuyamadığım romancınınsa yazmaya korktuğu hayatların, ve onların bilinmezliği yada çektikleri acı mı?

Sanırım olasılık dahilindeki hiçbir cevap, beynimin bir romana verdiği tepkiyi açıklayamaz, açıklayamayacak!

Khaled_Hosseini