Ölüm.

Bir gün sonrası yok, bir saat sonrası, belki bir dakika. 

Gitmek,
Hayallerden, planlardan, gözlerden..

Havalardan mıdır bilemiyorum, çokça düşünüyorum ölümü.

Ne çok hayal var henüz kurgulanmamış, yapacak ne çok şey var, atılacak adım, gidecek uzak, yaslanacak omuz. Bir gün tatlı bir gülümsemeyle ayrılıp, bir damla gözyaşı oluvermek ertesi güne. Ne kadar acı.

Korkuyor muyum?

Önceleri sadece, hayatımdakileri kaybetmekten korkardım. Şimdiyse hayatımı. Bazen düşünüyorum da, çok hayale dahil olmuşum, çok söz vermişim, çok yola girmişim.

Bir düşünce. Elini tuttuğum onca insan, ellerine bakıp ağlayacak arkamdan. Ağlamayacak mı? Belki.

Ne değişti, dünden bugüne? Benim için eğer varsa bir yarın, daha neler değişecek? Büyüyor muyum peki, bu mu çıkarmam gereken sonuç? Büyüseydim hazmetmem kolay olurdu. Halbuki gittikçe zorlaşıyor. Etrafımdaki herşey aynıysa, aynıysa düzen, aynıysa insanlar, aynıysa kahramanlar ve zorbalar... Ne değişti?

Neye bağlandım bu kadar? Ölüm diyordum, bir dakika sonrasındaki yokluk diyordum. Ne kadar zor böylesini düşünmek. Hayır, hayır. Gitmek.

Öylece, sessizce. Bütün hayallerden sıyrılıp, hayatlardan, planlardan...

Püff.