...

sınavlardan nefret ediyorum. yok yok hayır kötü geçen ve geçmesi muhtelem sınavlardan nefret ediyorum :(

nedenleri koymalı mı hep cebe?

çok güldük, çok ağladık, çokça insan gördük tanıdık oluru da gördük olmazı da.ne şaşırdık tanıdıklarımıza ne kanıksayabildik herkes herşeyi yapar herkes herkese herşeyi söyler herkes herkesi üzebilir oldu...artık içe dönüş zamanı geldi; belki geri dönüş...neden hergün güneş doğuyor neden hergün bitiyor ve güneş son selamını verip çekiliyor sahneden, neden bir yaprak haberim olmadan yere düşüyor ve belkide şu meşhur kelebek etkisiyle değiştiriyor hayatımı, neden sorular hiç bitmiyor ve cevaplar hep yetersiz kalıyor bildiklerimiz yeter sanıp atladığımız onca şeyde,neden bazen harfleri yan yana dizerken zorlanmıyorum da kelimeler can çekiştiriyor bana, neden oturdum buraya yazıp duruyorum ve sen neden okuyorsun bunu...neyse her zaman yaptığımızı yapalım, nedenleri koyup cebimize şu cümleyi söyleyelim...boşver yol çok uzun, yürümeye devam...


"yol o kadar uzun olsaydı bazıları son selamını verip çekilirmiydi ansızın kenara hiç beklemediğimiz bir anda..."
"-sana da selam Kadir amca...artık yürümek yok ,yol yok, yorgunluk yok.
yavaş yürüyün kızlar benim kalbim var demek de yok..."

...

matematik çalışmaya başladım bugün...
sandığımdan zor ilerliyorum...zor yaw çalışmak! kimse aksini idda etmiyo zaten... neyse.kafam çok karışık aslında bugünlerde.uzakla yakını beyazla siyahı anlayamayacak algılayamayacak kadar karışık.alınan acı bi haber üzerine bol kahkahalı bi doğum günü kutladık.çoook güzeldi :) bir sürü yeni yüz, yeni isim...hayat tamda böyle işte bi umut doluyuz neşe yanı başımızda zamanın ne gerisinde ne öncesindeyiz hep olmak istediğimiz fotoğraf karesindeyiz yani... ya da tam aksine zamanla boğuşuyor, inatlaşıyoruz, çekilmek istiyoruz kabuğumuza kaçıp saklanmak ve de.işte bazen biri selam verip çıkıveriyor hayatımızdan, ya da biri çelme takıyor beklenmeyen bi anda, ya bi söz yıkılıveriyor dağ gibi üzerimize.... ya da sözler kanatlandırıyor, umut veriyor, dağlar aşırıyor; merhaba deniyor ya da bir ömür süren bir muhabbete... hayat tamda böyle işte... gülümsemek için çok yanlış bi sebebim var bugünlerde...gülmek istemiyorum ağlamak istiyorum aksine...neyse işte ben calculus'a dönüyorum çokca oyalandım buralarda..."ya calculus çalışmakta bir oyalanmaysa" diyor mutlu.evet nedir ki oyalanmak...ii geceler...

neden?

neden şiir okumayı bu kadar seviyorum
neden yüreğim pır pır ediyor dizelerde
neden karanlıkta kalan o perde aydınlanıyor birden
ve renkler dans etmeye başlıyor üzerinde
nedir peki bu nefesimi tutuşum,
bir sonraki satır için heyecan duyuşum?
şiir işte;
herkesin telaşı arasına sıkıştırdığı
birilerine, biyerlere, birşeye,
bir diye bir şeye adadığı
kapılar açıp kapayan,
umut dağıtan kimi zaman,
ömür törpüleyen belkide...
neden peki;
bu denli pır pır ediyor yüreğim dizelerde,
perdeler renkleniyor,
zaman duruyor,
aklım amaç ediniveriyor onu?
neden peki, neden?
h.k.

merhaba tebessüm

daha mutlu daha huzurlu daha güleç günlerden merhaba...
iyiyim yaw şu bikaç gündür güneş yeniden doğdu :) kaydı hallettim, karşısında ağlayıp rezil olduktan sonra yanında dilediğimi yapma özgürlüğüne kavuştuğumu düşündüğüm bi danışmanım var artık, üstelik kadın beni sevdi galiba :) dersler tüm hızıyla devam ediyo, kitap okumak için zaman bulabiliyorum, ertelediğim onca şeyi tek tek listemden siliyorum güzel yani herşey.bi tek dün kırıldı içimde bişeyler birini sandığımdan çok üzdüğümü düşündüm çünkü, sanırım tamiri zor, özür dilesem olmaz hiç bişey olmamış gibi davransam hiç olmaz bende kırıldım bende üzüldüm şu benim güneşle ilgili sözün tam yeri sanki... neyse klüpteyim gelirken yağmur vardı meydana inene kadar elimdeki kağıt parçasını başımın üstünde tutmaktan kolum koptu... şimdi ise dışardan kuş sesleri geliyo pencereden dışarı bakıyorum ıslanmış ağaç dalları pırıl pırıl, saatli binanın arka duvarı güneşe selam veriyo bu havada burda oturuyo olmak delilik hadi ben kaçtım kedimi bebek sahiline vurmaya gidiyorum :) görüşürüz...